دانشگاه امام صادق عليه السلام

Javascript DHTML Tree Menu Powered by dhtml-menu-builder.com
           جستجو براي عبارت 
        
                        

  .                                                                                                           امروز:   سه شنبه ۴/۷/۱۳۹۶


v v

 
رهيافتي بر اعتماد به نفس ملي با فرايند توليد معنا و نفي مدرنيسم معرفتي در انقلاب اسلامي

 
اعتماد به نفس ملي يکي از محورهاي اساسي رشد و تعالي ملتهاست و شکل گيري آن به مولفه هاي متعدد و در عين حال متنوع و سيالي وابسته است که در هر دوره زماني و مکاني و هر ساحت معرفتي و فرهنگي،مفهومي پوياومهم به عنوان هسته اوليه و ثابت آن محسوب مي­شود. در ساختار نظري اين مقاله، مولفه قدرت به معناي مطلق تأثيرگذاري هسته اوليه و مرکزي شکل­گيري مفهوم اعتماد به نفس ملي تلقي مي­شود که پيرامون آن مي­توان به تناسب از عناويني چون: جايگاه و شأن ملي، ميراث تاريخي و اعتناي ملي به آن، سلطه و قدرت معنابخشي، غناي معرفتي، خويشتن شناسي اجتماعي و خودآگاهي و... ياد نمود.
اما قدرت و تأثيرگذاري که به شکل کامل خود بايد در سه عرصه تفکر، فرهنگ و تمدن نمايان گردد، در هر دوره با ابزاري متناسب با آن، توليد و تثبيت مي­شود (قوميت، سازمان مذهب، سياست، علم، تکنولوژي، نظامي گري و...). در دوران معاصر (دوران مدرنيته) نيز به فراخور، مهم­ترين شکل تأثيرگذاري، مسلماً با توجه به خلأهاي اساسي و اقتضائات اين دوران قابل تعريف است. عصري که بزرگترين خلأ و بحران آن، بحران فقدان معنا، ناشي از پايان حيات فناپذير عالم مدرن، مدرنيسم معرفتي و سکولاريسم است. به گونه­اي که لا جرم تأثيرگذاري حقيقي (قدرت) که منجر به اعتماد به نفس ملي مي­گردد، از آن کسان يا تفکرات و مکاتبي است که در اين عرصه وارد شده و قدرت و اثربخشي خود را در ايجاد تحولات بزرگ ثابت نمايند. در اين ميان، ادعا بر اين است که انقلاب اسلامي به عنوان خيزش معنوي و معرفتي تشيع با تکيه بر مباني معنابخش خود که گذار از دوران مدرن و حتي توجيهات پست مدرن آن را به همراه داشته، محتوا و اوتوپياي جديدي را براي بشر رهنمون مي­شود که تمام مولفه­هاي شکل­گيري اعتماد به نفس ملي ازجمله اثربخشي و نرم­افزار قدرت حقيقي را که از آن صاحبان معنا و نگاه­هاي جديد است، مهيا مي­نمايد. به تعبيري، ايرانيان از طريق خويشتن شناسي تاريخي و اجتماعي خود، با خروج از قالب­هاي غيربومي و عرضي دوران مدرن، به بازتوليد مباني معرفتي خود (معارف تشيع) براي رهنمون شدن انسان به معنايي نو و عالمي جديد در سير انقلاب اسلامي دست يازيده­اند و خود را به عنوان موثرترين حاملان ايده و معنا، و مهمترين مدعي ابرقدرتي و تمدن سازي آينده بشر معرفي نموده­اند. در نتيجه بزرگ­ترين دستاورد و در عين حال ابزار حرکت در اين سير معنوي و تمدني، تحقق اعتماد به نفس ملي در ساحتي جديد و با مولفه­هاي بومي و ريشه­دار است. شواهد اين امر را مي­توان در نوع وقوع انقلاب اسلامي سال 57، دوران دفاع مقدس و دستاوردهاي علمي و فرهنگي معاصر به خوبي مشاهده نمود؛ که به نوعي الگوي تاريخي تمدن بزرگ مسلمين در قرون اوليه اسلامي را تداعي مي­نمايد.
واژگان کليدي: انقلاب اسلامي- قدرت- خويشتن شناسي- تجدد و مدرنيته- فرهنگ تشيع- اعتماد به نفس- معناگرايي.

مولف :  دكترمحمد صادق كوشكي؛ عضو هيات علمي دانشگاه خواجه نصيرالدين طوسي، اسماعيل آجرلو؛دانشجوي كارشناسي ارشد حقوق- دانشگاه امام صادق(ع)



                                                                             بازگشت
 
 

 كليه حقوق مادي و معنوي اين سايت متعلق به مركز تحقيقات دانشگاه امام صادق عليه السلام مي باشد.
All Rights Reserved For ISU Research Center